Bu yazı, yaşlanan nüfusun otomatik olarak ekonomik gerileme anlamına gelmediğini savunmaktadır. Japonya örneği üzerinden, demografik dönüşümün doğru politikalarla bir fırsata dönüştürülebileceği gösterilmektedir. Üretkenliğin artırılması, teknolojik dönüşüm, yaşam boyu eğitim, yaşlı istihdamı ve toplumsal refah politikaları sayesinde yaşlanma bir yük değil; sürdürülebilir kalkınmanın yeni bir aşaması olabilir. Demografi kader değildir; belirleyici olan stratejik yönetimdir.

Yaşlanma kaçınılmaz bir demografik gerçekliktir; asıl belirleyici olan, bu sürecin nasıl yönetileceğidir. Sağlıklı yaşlanma politikaları, yaşam boyu eğitim, kadın ve yaşlı istihdamının artırılması, sürdürülebilir emeklilik reformları ve yaşlı ekonomisine yönelik yatırımlar doğru şekilde tasarlanırsa, “gümüş dalga” ekonomik bir tehdit değil, yeni bir kalkınma fazı olabilir. Yaşlanma bir son değil; doğru yönetildiğinde bir dönüşüm fırsatıdır.

Bu metin, nüfus yaşlanmasının yaygın biçimde iddia edildiği gibi ekonomik ve toplumsal bir felaket olup olmadığını sorgulamaktadır. Wolfgang Lutz, yaşlanma ile refah düşüşü arasında otomatik bir bağ kurmanın hatalı olduğunu savunur. Ona göre sorun yaşın kendisinden ziyade, insan sermayesinin niteliğidir.